การที่เรารักใครสักคน  และไม่ได้รักตอบจากเค้าก็ทำให้เราเป็นทุกข์  แต่สิ่งที่ทำให้เราทุกข์ยิ่งกว่า  ก็คือ  การรักใครสักคน  แต่ไม่มีความกล้าพอ  ที่จะบอกให้คนคนนั้นรู้ว่าเรารักเขามากแค่ไหน  จนเขามีเจ้าของแล้ว  และต้องมาเสียใจทีหลัง
   ในขณะที่เราคิดถึงคนที่เรารักตลอดเวลา  เค้าคนนั้นก็อาจคิดถึงคนอื่นอยู่ก็เป็นไปได้  และบางครั้งก็อาจมีคนที่คิดถึงเราโดยเราไม่สนใจเลยเช่นกัน   บางครั้งการที่เราได้ฝันไปคนเดียวมันก็ดีกว่าการได้รู้ความจริงที่ว่า สิ่งที่เราคิดทั้งหมดมันคือความฝันของเราเองเพียงคนเดียว  การไม่ได้เป็นที่ 1 ในใจเค้า ไม่ใช่เรื่องหน้าเศร้า เราอาจเป็นที่ 2 ซึ่งมันก็ยังดีกว่าเป็นที่ 3 ที่ 4 และหากเราเป็นคนที่ 10 ในใจเค้าก็คิดไว้ว่า ดีกว่าเราไม่มีความสำคัญอะไรในใจเค้าเลย  การรักใครสักคนไม่ต้องการความพยายาม การตัดสินใจต่างหากที่ต้องใช้ความพยายาม

   อย่าโทษตัวเองที่มาเจอเค้าสายเกินไป  อย่าโทษเค้าที่ไม่มีใจให้  อย่าโทษโชคชะตาที่ทำให้เราพบกัน แต่ไม่ได้ทำให้เราใจตรงกัน  แต่จงยิ้มให้ตัวเองที่อย่างน้อย ถึงจะพบกับเค้าคนนั้นสายเกินไปแต่ก็ยังได้พบ ยิ้มให้เค้าที่ถึงจะไม่ได้ให้ใจเรามาแต่ก็ยังได้รับหัวใจของเราไป ยิ้มกับโชคชะตาที่ยังทำให้เราได้รู้จักกัน ซึ่งควรจะดีใจด้วยซ้ำที่ครั้งหนึ่งเราได้เจอคนที่เราอยากเก็บรอยยิ้มของเค้าไว้คนเดียว สุดท้ายนี้ แค่การได้เห็นคนที่เรารักได้หัวเราะและมีความสุขอยู่กับใครสักคนที่เค้ารักมากที่สุดก็ทำให้เรามีความสุขของการได้รัก...อย่างจริงใจ
   ความรักสอนให้เรารู้หลายๆสิ่งหลายๆอย่าง ความรักเป็นบทเรียนที่ดีที่ไม่อาจเข้าใจได้ถ้าไม่สัมผัสด้วยตัวเอง  ความรักทำให้เราเป็นผู้ใหญ่ขึ้น ทำให้เข้าใจอะไรๆได้มากขึ้น นี่คือสิ่งที่เราได้เรียนรู้..จากการที่เราได้...รัก...ใครสักคน.....