ในภพชาติหนึ่ง... ด้วยผลแห่งอกุศลกรรมมีพลังเข้มข้นกว่ากุศลกรรม จึงทำให้จิตวิญญาณหนึ่งมาเกิดในครรภ์ของแม่ควายป่า เมื่อเจริญอยู่ในครรภ์ครบถ้วนตามกาลกำหนดได้คลอดออกมาเป็นลูกควายเพศผู้แ้ล้วเติบโตเป็นควายหนุ่มฉกรรจ์กำยำมีพละกำลัง และแกล้วกล้าอาจหาญยิ่งกว่าควายป่าตัวใดได้ถือกำเหนิดมาแต่กาลก่อน ควายป่าตัวนี้ไม่เกรงกลัวผู้ใดสัตว์ป่าที่ดุร้ายแค่ไหนก็ตามถูกควายป่าตัวนี้กำราบปราบปรามจนพ่ายแพ้กระเจิดกระเจิงไปหมดสิ้น ดังนั้นไม่ว่าควายป่าจอมมหิงษาจะย่างกรายไปที่ใด สัตว์ป่าทั้งหลายจึงหลีกเร้นหลบหนืไม่ยอมขวางหน้าหรืออยู่ใกล้ ด้วยความคะนองลำพองควายป่าตัวนี้จึงออกจากเขตป่ามาอาละวาดประกาศศักดาทำร้าย ช้าง, ม้า, วัว, ควายของชาวบ้านจนบาดเจ็บล้มตายไปมากมาย ทำให้เกิดความเดือดร้อนไปทั่ว และทำให้ชาวบ้านทั้งหลายเกิดความโกรธแค้นจอมมหิงษาตัวนี้เป็นอย่างยิ่ง เหตุนี้ชาวบ้านจึงวางแผนจะกำจัดควายป่าตัวร้ายให้หมดสิ้นไปด้วยกลอุบายอันชาญฉลาด เพราะจะต่อสู้เข่นฆ่ามันซึ่งๆหน้าหาได้ไม่ ชาวบ้านจึงช่วยกันสร้างคอกอย่างแข็งแรงขึ้นคอกหนึ่งแล้ทำทางเข้าเป็นรั้วแข็งแรงขนาบสองข้าง ตรงปากทางเข้าทำเอาไว้กว้างใหญ่แล้วสอบแคบเข้าไปพอครือๆตัวควาย กระทั่งแคบที่สุดจนไม่สามารถลอดผ่านไปได้ พร้อมกันนั้นได้เตรียมไม้ท่อนยาวสำหรับสอดเข้าไปขวางกั้นทั้งด้านหน้าด้านหลังเอาไว้ด้วย จากนั้นก็ได้นำควายหนุ่มๆไปขึงล่อไว้ในคอกกลแห่งนี้ เมื่อควายป่าจอมมหิงษาออกมาจากราวป่าเพื่อหาคู่ประเขาด้วยความคึกลำพองแต่ไม่มี ช้าง, ม้า, วัว, ควายให้เห็นแม้แต่ตัวเดียวจึงย่ำเดินผ่านท้องทุ่งลึกเข้ามา คราวนี้ก็มองเป็นคอกขังควายหนุ่มจอมมหิงษาจึงทะยานเข้าใส่ตามวิสัยคะนอง ทางเข้าเปิดเป็นช่องกว้างเข้าไปควายป่าก็ควบเข้าทางนั้นแล้วก็ไปติดตรงช่องทางซึ่งตีบแคบจนตะลุยบุกเข้าไปไม่ได้ ชาวบ้านทั้งหลายซึ่งซุ่มคอยทีอยู่จึงกรูกันออกมาเอาไม้ท่อนสอดเข้าไปขัดทางด้านหลัง และด้านหน้าควายป่าจะถอยก็ไม่ได้จะผกโผนขึ้นข้างบนหรือเดินหน้าก็ไม่ได้ คราวนี้จึงเป็นโอกาสให้ชาวบ้านจำนวนมากมายใช้ศาสตราอาวุธฟาดฟันทิ่มแทงจอมมหิงษาจนตายคาที่ ก่อนจะสิ้นใจตายควายป่าซึ่งบันดาลโทสะและโกรธแค้นสุดขีดได้อาฆาตพยาบาทจองเวรชาวบ้านทุกคนที่รุมฆ่ามันว่า หากได้เกิดชาติหน้าเมื่อใดขอให้มาเกิดร่วมกัน ชาตินี้พวกเจ้าร่วมกันฆ่าข้า ชาติหน้าข้าคนเดียวจะตามฆ่าพวกเจ้าให้หมดทุกคน หากมองดูความเป็นจริงในข้อที่ว่าควายป่าจอมมหิงษาตัวนี้สมควรจะให้ชาวบ้านร่วมมือกันกำจัดย่อมเป็นการถูกต้องและเหมาะสมแล้ว เพราะมันคือตัวการที่สร้างความเดือนร้อนแก่ผู้คนก่อน ความคะนองลำพองของมันทำให้สัตว์ป่าและสัตว์เลี้ยงไว้ใช้งาน คือช้าง, ม้า, วัว, ควายของชาวบ้านบาดเจ็บล้มตายไปเป็นจำนวนมาก เมื่อวัว, ควายบาดเจ็บเจ้าของใช้งานใช้ให้ทำประโยชน์ไม่ได้ก็ย่อมทำให้เขาโกรธแค้นเป็นธรรมดา และสมควรอย่างยิ่งที่ต้องกำจัดหรือฆ่ามันเสียเพื่อหยุดยั้งเภทภัยเพียงเท่านี้ แต่เรื่องของ “กรรม” เป็นเรื่องละเอียดอ่อนซับซ้อนยากยิ่งที่ผู้ใดจะหยั่งรู้ได้ นอกจากพระสัพพัญญูองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์เดียวเท่านั้น เพราะสัตว์โลกซึ่งยังมิอาจข้ามพ้นห้วงแห่งโอฆะได้ย่อมเกิดตายเวียนว่ายอยู่เช่นนี้มิรู้กี่แสนกี่ล้านชาติ และแต่ละอดีตชาตินั้นก็ได้สร้างกรรมทั้งกุศลและอกุศลคละเคล้ากันไป พลังแห่งกรรมในแต่ละภพชาตินั้นๆย่อมส่งให้มาเกิดพร้อมทั้งมีกรรมดีกรรมเลวผูกพันร้อยรัดอยู่อย่างแนบแน่น และต้องได้รับผลแห่งกรรมนั้นตามแต่กำลังแห่งกรรมใดจะส่งผลก่อนหรือส่งผลทีหลัง เหตุนี้การถือกำเนิดมาของควายป่าจอมมหิงษาตัวนี้จึงเกิดมาตามผลแห่งกรรมตน พฤติกรรมทั้งหลายก็เ็ป็นไปตามเศษแห่งกรรมที่ติดตัวมา ตราบถูกชาวบ้านรุมล้อมเข่นฆ่าจนสิ้นชีวิตก็คือผลแห่งกรรมอย่างหนึ่ง หากควายป่าไม่มีจิตอาฆาตพยาบาทด้วยโทษจริต “กรรม” ก็ย่อมไม่ผูกพันด้วยการจองเวรกับชาวบ้านที่รุมฆ่าตน แต่เมื่อตายไปพร้อมกับจิตร้อนระอุด้วยไฟโทสะจึงเกิดกรรมผูกพันระหว่างกันสืบต่อไปอีก ควายป่าจอมมหิงษาตายไปแล้วก็ไปเกิดในชาติใหม่เป็นลูกชายท่านปุโรหิตของพระเจ้าปเสนทิโกศลพระราชาผู้ครองเมืองพาราณสี ชาวบ้านที่รุมฆ่าควายป่ารวมทั้งผู้ที่ร่วมจิตเจตนาในการฆ่าควายป่านี้ เช่นช่วยกันทำคอก ช่วยกันคิดหาวิธีฆ่า รวมทั้งมีจิตเจตนาอยากฆ่า อยากเห็นควายป่าตาย ครั้นควายป่าตายก็เกิดความปิติปราโมทย์ในการตายนั้นด้วย (เป็นผู้ร่วมอยู่ในอกุศลกรรมเดียวกัน) ต่างก็ไปเกิดเ็ป็นคนอยู่ในเขตเมืองพาราณสีและในเมืองใกล้เคียงทั้งหมด เหตุการณ์สำคัญตอนที่บุตรชายท่านปุโรหิตคลอดออกมาจากครรภ์มารดาได้เกิดเหตุอัศจรรย์เกิดขึ้นอย่างหนึ่ง นั่นคือพระแสงประจำพระองค์ของพระเจ้าปเสนทิโกศลเกิดแสงสว่างโชติช่วงลุกเป็นไฟขึ้นมาเอง พระเจ้าปเสนทิโกศลจึงเรียกท่านปุโรหิตมาถามว่าเหตุที่เกิดขึ้นเช่นนี้มีความหมายว่าอย่างไร ท่านปุโรหิตได้กราบทูลต่อพระราชาไปตามความสัจจริงว่า “บุตรชายของข้าพระเจ้าเกิดเมื่อคืนนี้ เขาเกิดในฤกษ์มหาโจรและเป็นโจรที่ใครๆก็ปราบไม่ได้ด้วยเหตุนี้จึงทำให้พระแสงของพระองค์ลุกเป็นไฟขึ้นมา เพื่อเป็นการกำจัดเภทภัยเสียแต่ต้นข้าพเจ้าเห็นสมควรให้พระองค์ทรงมีพระบัญชาประหารบุตรชายของข้าพเจ้าเสียเถิดพระเจ้าข้า...” พระเจ้าปเสนทิโกศลเป็นพระราชาผู้ทรงทศพิธราชธรรมมีจิตใจหนักแน่นในเมตตายุติธรรมจึงทรงถามปุโรหิตว่า “บุตรชายของท่านเวลานี้มันเป็นโจรแล้วหรือยัง”
“ขณะนี้บุตรชายข้าพระเจ้าเป็นเพียงทารกน้อยยังไม่ใช่เป็นโจร แต่ถ้าหากเขาเติบโตขึ้นมาเมื่อใด เขาจะต้องเป็นโจรแน่ๆและไม่มีใครปราบได้พระเจ้าข้า...”
“เมื่อบุตรชายท่านเป็นโจรเขาจะมีสมัครพรรคพวกบริวารมากหรือไม่ หรือเป็นโจรคนเดียว”
“เป็นโจรคนเดียวพระเจ้าข้า...” พระเจ้าปเสนทิโกศลครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตรัสว่า “เมื่อเขาเป็นโจรเพียงคนเดียวไม่มีพวกบริวาร เรามีทหารเป็นกองทัพทำไมจะปราบโจรคนเดียวไม่ได้ บุตรชายของท่านขอให้เลี้ยงดูเขาต่อไป หากเขาเติบโตขึ้นมาและเป็นโจรร้ายเราจะปราบเขาเอง”

กินไปบ่นไป

ประชานิยมแบบ พณฯนายกทักษิณ ชิณวัตร