********************************
...หัวใจถูกแทงกี่ขั้ว
ตามตัวถูกฟันกี่แผล
ปู่ไทยตายไปกี่คนแน่
ไทยจึงได้แผ่มาถึงแหลมทอง
...กระดูกไทยกระเด็นไปกี่ท่อน
เชิงตะกอนเผาไปกี่หน
คอขาดกันไปกี่คน
ไทยทุกคนจึงได้ไทยครอบครอง
...เสียเลือดกันไปเท่าไร
เสียใจกันไปกี่ครั้ง
น้ำตาของไทยไหลหลั่ง
ทุก ทุกครั้งที่ถูกเฉือนขวานทอง
...เข่นฆ่ากันไปทำไม
เราเป็นคนไทยด้วยกันทั้งผอง
ไทยฆ่าไทยให้ชาติอื่นครอง
วิญญาณปู่จะร้อง ไอ้ลูกหลานจัญไร
...ไทยฆ่าไทยให้ชาติอื่นครอง
วิญญาณปู่จะร้อง ไอ้ลูกหลาน จัญไร
.......................................

อะไรหรือ...3 จชต.
อะไรหรือ...โจรใต้...อะไรหรือ...โจรแบ่งแยกดินแดน
อะไรหรือ...ผู้ก่อการร้าย...อะไรหรือ...คอมมานโด,RKK,เปอมูดอฯ
อะไรหรือ...ศอ.บต...อะไรหรือ...ศปก.ตร.สน.
อะไรหรือ...ความรักชาติ,ความเสียสละ...อะไรหรือ...ความสูญเสีย
แล้วใครคือ...ผู้บริสุทธิ์...สุดท้ายคือ...งบประมาณฯลฯผลประโยชน์?????
อยากรู้แล้วใช่ไหม?...ตามมาซิ!!!
แม้....ตอนนี้ พวกผม จะเหนื่อยเหลือเกินแล้วครับ! กับสังคม กับการรับรู้ ทำไม?? จึงได้เอาประเทศชาติของเรา มาทำเล่น มาทำปูยี่ปูยำกันอย่างนี้ละ ใช่ ว่าพวกผม หรือ"หมวดตี้"หรือใครต่อใคร จะรักชาติกันมากมายก่ายกองหรอก แต่..สงสารเถอะครับ สื่อมวลชนทั้งหลาย เราทุกคนที่ถือสัญชาติไทยโดยกำเหนิด แล้ว ได้มีโอกาสมาอยู่ตรงนี้ เราทุกคนก็รักชาติยิ่งชีวิตกันทั้งนั้นแหละ แต่..เราต่างโอกาส ต่างความสามารถ
"เมื่อไม่มีโอกาส ความสามารถ และความสูญเสีย จึงไม่มีความหมาย
..ผมเองก็เคยคิด เมื่อได้มีโอกาสมารับใช้แผ่นดินยามมีภัย มันคงจะหลีกเลี่ยงหรือนิ่งนอนใจไม่ได้หรอก ยิ่งด้วยหน้าที่แล้ว แม้บางครั้งเจะเลือกได้ที่จะเป็นแบบอื่น แต่คงเพราะ ชาติที่แล้ว พวกเราคงจะเคยเป็น
"กองทัพของพระเจ้าตาก ของพระนเรศวร หรือของมหาราชพระองค์หนึ่งพระองค์ใด"
ที่เคยกู้ชาติบ้านเมืองมา
ชาตินี้พวกเราจึง
ได้มาเป็นข้าฯทาสรับใช้แผ่นดินยามสงคราม
จึงไม่ได้เสียดายหรือน้อยใจแม้เพียงนิด ที่ได้มาปฏิบัติหน้าที่ใน 3 จชต.
กลับเต็มใจยิ่งด้วยซ้ำ และเคยคิดเสมอว่า
หากชาติที่แล้ว เราเคยสละร่างไว้ที่สนามรบ
ชาตินี้เราก็คงจะหนีไม่พ้นหรอก
แต่..นี่ซิ ความสูญเสียของพวกเรา
คนแล้ว คนเล่า
ทำใม จึงกลายเป็น "วีระบุรุษ" กันเพียงชั่วคราว
เป็นวีระบุรุษ ตอนที่ไม่มีวิญญาณ
เป็นวีระบุรุษเฉพาะคนที่มีชื่อเสียง
หรือเป็นวีระบุรุษ ตามที่"สื่อ"จะทำให้เป็น
เท่านั้นหรือ
...ฮือ หลายวันมานี้ เหนื่อยหน่าย ท้อใจเหลือเกิน กับเหตุการณ์ ต่างๆที่เกิดขึ้น เมื่อไรนะ???จึงจะหยุดการเข่นฆ่ากันสักที ชีวิตเรา ชีวิตเขา สูญเสีย กันยังไม่พอ อีกหรือ
อีกเท่าไรกันอีกละ..

.......................................
***ตายวินาไหน เราไม่รู้
เราคือผู้ปลดทุกข์ มอบสุขสันต์
เป็นจนปลดไม่ได้พัก เลยสักวัน
แต่เงินเดือนเท่าชนชั้น กรรมกร
.......................................
***ตายโดยไม่มีเชื้อสาย ดีกว่าทิ้งพันธุ์ร้ายไว้สืบสกุล***
.......................................
***โอบกอดปืนเป็นประจำ ทำไม่เว้น
ลาดตระเวนเป็นประจำ นอนนั่งหม่น
คิดถึงแม่แต่มาได้ อยู่ใต้ทน
ด้วยลูกคนรักชาติ ศาส ราชัน
...ลูกกับแม่ทุกค่ำจึง คิดถึงเสมอ
หลายเดือนเจอลูกกับแม่ ได้แต่ฝัน
หวังแดนใต้ได้สงบ จบสักวัน
แต่แม่หวั่นวันพบ ศพลูกชาย
.......................................