weekend ครานี้ ได้มีโอกาสไปเยือนสยามฯ อีกครั้ง นับแต่ชีวิตนี้เกิดมาก็เป็นครั้งที่ 2 ล่ะ หาเวลาให้ตัวเองบ้าง ทำไงดีล่ะ พอดีเปิดรับเมล์ข่าว เกี่ยวกับเรื่องธรรมมะ เกิดสะดุดตากับ แจ้งข่าวงานเปิดตัวหนังสือ ใหม่ของผู้เขียนคนหนึ่ง จัดขึ้นที่แถวๆ ซอยอารีย์ ตอนแรกคิดว่าคงไม่มีโอกาสได้ไป เพราะติดอยู่ในเวลางาน ก็ได้แต่บอกกล่าว น้องที่ทำงานเก่าอีกคนไป

   ถัดมาตอนบ่ายหรือจะอีกวันไม่แน่ใจ เกิดความรู้สึกอยากได้หนังสือ ปะกิดมาสักเล่ม ต้องทำไงดี ถามที่ศูนย์หนังสือในที่ทำงาน บอกสังมาก็ได้ แต่ต้องจ่าย สองร้อย เลยถือว่า FYI เอาไว้ก่อน ถัดมาเลยมาเปิดดูเวบของศูนย์หนังสือจุฬา ถึงไดรู้ว่า จะมีงานเปิดตัวหนังสือของผู้เขียนท่านนี้ พอดี อ๊ะดี หยุดเสาร์นี้ไปดีกว่า

   ตื่นเช้ามาวันเสาร์ เดินไปเดินมารอเวลา เก้าโมงกว่าสิบโมงก็นั่งรถเมล์จาก หัวตะเข้ (แถวบ้านท่อยู่ ) ไปลงพระขโนง ขโยกเขยกขึ้นบรรได สถานีรถไฟฟ้า ไป อย่างไม่ถนัดนัก แม้จะเป็นบันไดเลื่อนก็ตาม ผลมาจากเล่นบอลเมื่อวันศุกร์แม้จะไม่หนักนัก แต่เอ็นร้อยหวายที่มีปํญหาอยู่แล้วให้กำเริบขึ้นอีก 

    จากอ่อนนุชไปสยามก็ 35 บาทอืม ก็ถูกดี ถ้าเป็นเมื่อช่วงก่อนคงแท็กซี่หรือ ขับรถมอไซด์ไปเองยัน ไปถึงสยามก็ เกือบๆเที่ยงแล้ว เดินลงบรรไดมา เหลือบไปเห็นทางเข้า center point ทำให้นึกถึง สมัย เมื่อตอนมาทำงานเป็น คนแจกใบปลิวหาลำไพ่พิเศษเหมือนกัน ต้องยืนหน้าดำคร่ำเครียด ทั้งวันได้สามร้อย กับปึกเอกสารกองโต กับค่ารถไปกลับ ( ซึงตอนนั้นก็หาทางกลับได้ลำบากอยู่แล้ว ) ก็เหลืออยู่ ร้อยกว่าบาท คุ้มจริงๆ :-P

     แต่หลังๆ มาก็เริ่มเข้าใจคนหัวอกเดียวกัน ว่ากว่าเขาจะได้ตังค์นี่ ต้องทำไงบ้าง ต้องแจกให้หมดกี่ปึกๆ ถึงจะได้ตังค์ หลังๆ มาใครแจกมา ถ้าไม่เผลอปฏิเสธไปก็จะรับไว้  ช่วยเหลือเพื่อคเคยทำแบบเดียวกัน นี่แหละหนา ที่เขาบอกใครไม่เจอกับตัวไม่รู้สึก

    ลำลึกความหลังเสร็จภายในเสี้ยววินาที เดินต่อไป อีกหน่อย จะหาที่ไปกินกาแฟ สักถ้วยรอเวลา พบผู้เขียนก็ไปเจอร้าน ดังกิ้น โห.. คนเยอะแฮะ แม้จะเป็นหนึ่งในร้านโปรดก็ตาม  แต่ปกติผมสาวก มิสเตอร์โดนัทนะ แต่หาร้าน ดังกิ้นบ่อยและง่ายกว่าก็กินดังกิ้น เดินไปเดินมาให้พนักงานได้ตกใจเล่น นึกว่าใครจะมาปล้นร้าน ก็เลย เปลี่ยนใจ เดินไปหาด้านหน้าดีกว่า ฆ่าเวลาและเดินเซอร์เวย์ ไปในตัวด้วย

เดินๆ ไปเรื่อยๆ แม้จะพอมีสตังค์อยู่บ้าง แต่ก็ไม่กล้าเหมือนกัน ที่จะเดินไปร้าน ตามรายทางที่มีไม่ว่าจะเป็น สตาร์บัค หรือ ไม่ว่าอะไรก้ตาม ดูผิดกลิ่นพิกล เลยเดินต่อไปเรื่อยๆ  เออ แฮะ แถวนี้คนมาชอบรวมๆ กัน คงเป็นเพราะ การแต่งตัวที่ผิดตา จากที่ผมเคยเห็น หรือ อาจจะเรียกว่าแฟชั่นก็ได้สำหรับคนอื่น  หนุ่มๆ สาวๆ หน้าตาดี ผิวงามๆ ก็เดินกันให้ขวักไขว่

สลับกับ วัยสาวในชุดยูนิฟอร์ม ก็พอให้ฉุกคิดบ้าง เดินๆ ไปทะลุซอย

 --  comming soon.  คืนนี้ดึกแล้ว --